Nirvana

        ในช่วงต้นเดือนของเดือนธันวาเป็นช่วงคล้ายวันเกิดของแม่ อันที่จริงท่านก็ไม่ใช่แม่แท้ๆของผมหรอก แต่เป็นแม่ยายของผม และผมก็รักและเคารพเหมือนแม่แท้ๆ  หลายๆครั้งที่ชวนปฏิบัติธรรมท่านจะบอกว่าทำไม่เป็นตลอด ผมก็พยายามชวนไปสวนสันติธรรม แต่ท่านก็ไม่ยอมไป  จนช่วงต้นเดือนธันวาคมเป็นช่วงคล้ายวันเกิดของแม่ ผมเลยออกอุบายว่าจะพาไปทำบุญวันเกิด และ พาไปฟังธรรมด้วย เป็นอันว่าท่านตกลง

       ถึงวันที่กำหนดแม่ตื่นตั้งแต่ตีสอง ลุกมาทำกับข้าว อาบน้ำ เป็นอันว่าผมเลยต้องตื่นตั้งแต่ตีสองด้วย เตรียมของเสร็จ และ ออกเดินทางก็ตีสามกว่าๆ ไปแวะรับเพื่อนๆ อีกสองคน เป็นอันว่ากว่าจะได้ออกเดินทางจริงๆก็เกือบๆจะตีสี่ ขับรถไปเรื่อยๆ ไม่รีบเร่ง ไปถึงวัดก็ประมาณหกโมงเช้า อากาศที่สวนสันติธรรมช่วงนี้จะเย็นและลมพัดแรง    พอลงจากรถได้ก็รีบไปจองที่นั่งได้ประมาณแถวที่แปด 

      ช่วงเช้าหลวงพ่อพูดถึงพระเจ้าอยู่หัว บอกว่าท่านเป็นกษัตริย์ที่ทรงคุณธรรมมาก เป็นพระโพธิสัตว์ ที่มีคุณธรรมสูงมาก และพูดถึงคนที่ปฏิบัติธรรม ที่จิตตื่นแล้ว จิตจะมีความสว่างไสว ใครที่มีทิพจักขุญาณ จะมองเห็นได้  ซึ่งตอนนี้มีเยอะมาก ไม่เฉพาะที่ประเทศไทย ที่ต่างประเทศก็มี  พอได้ยินท่านพูดเท่านี้ผมก็รู้สึกถึงความสว่างไสว เต็มไปทั่วศาลา จิตปลอดโปร่งโล่งเบา พอมีสติขึ้นมาจะรู้สึกว่ามีความโปร่งโล่งเบา และเหมือนมีความสว่างขึ้นที่กลางอก  ฟังท่านเทศน์ได้ความอิ่มเอมใจไม่อยากให้ท่านหยุดเทศน์เลย

      ช่วงพักทานข้าวตอนเช้าผมให้คนอื่นตักอาหารก่อน รอจนแถวสั้นลงค่อยไปต่อแถว วันนี้มีคนไปมาก อาหารเลยหมด ผมก็ตักน้ำแกงน้ำพริกที่เหลือๆมาคลุกข้าวกินพออยู่ได้ เพราะวันนี้เป็นวันพระเลยตั้งใจถือศีลแปด วันไหนที่ผมถือศีลแปด ส่วนมากจะทานมื้อเดียว เหตุผลคือ   1.จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารมื้อเพล     2.เคยชินจากเมื่อก่อนเคยอยู่วัดป่ามานาน    3.ฝึกเอาไว้เผื่อได้กลับไปอยู่วัดป่าอีก     วันนี้มัวแต่รอต่อคิวทานอาหารทำให้เข้าไปฟังเทศน์หลวงพ่อในช่วงสายช้า  คราวหน้าถ้ามาสวนสันติธรรมอีก ผมจะเอาข้าวมากินเองจะได้ไม่ต้องต่อคิวนาน

     ญาติโยมที่มาส่งการบ้านบางคนก็เพิ่งจะมา บางคนก็ปฏิบัติได้ดี บางคนก็ไกล้จะถึงจุดหมายแรกแล้ว มีอยู่คนหนึ่งพาพ่อกับแม่มาจาก จังหวัด สตูล  ทำให้นึกดีใจที่เรายังอยู่ไกล้ๆ ไปมาสะดวก   ขณะที่ฟังคนอื่นส่งการบ้านจิตจะทำงานของเขาไปเรื่อยๆ เช่น หลงคิดไปบ้าง เพ่งบ้าง สติก็ทำงานได้ดีเช่นกัน เมื่อเผลอหลงไปคิดก็เห็น เมื่อเพ่งก็เห็น พอเห็นแล้วสว่างไสวโปร่งโล่งเบา อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อก่อนถึงแม้สติจะเกิดบ่อยเห็นสภาวะต่างๆได้ แต่ไม่เหมือนตอนนี้  มันต่างกันตรงความโปร่งโล่งเบาและเป็นธรรมชาติกว่าเดิมมาก

    ยกมือจะขอโอกาสให้หลวงพ่อช่วยแนะนำวิธีปฏิบัติธรรมให้คุณแม่จนกระทั่งเหนื่อยหลวงพ่อก็ยังไม่เรียกสักที มองดูนาฬิกาแล้วก็เหลือแค่ 10 นาที  วันนี้ท่านคงไม่เรียกแน่ๆ จนท่านบอกว่ารอบสุดท้ายแล้วเลยตัดสินใจชูป้ายหมายเลขแทนการยกมือเฉยๆ  เป็นอันว่าได้ผล ท่านเรียกหมายเลขอื่นๆก่อนแล้วมาเรียกหมายเลข 69  ตอนไมค์ส่งมาถึงก็เลยส่งการบ้านตัวเองซะก่อน เพราะหลวงพ่อบอกให้ช่วยตัวเองให้ได้ก่อนแล้วค่อยช่วยคนอื่น

    ผมก็บอกท่านว่า เมื่อก่อนผมเห็นกายไม่ใช่ของเรา แต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้ว เห็นแต่ความรู้สึกที่ว่า ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ตาม มันทำเพื่อการสนองความเป็นตัวตนทั้งนั้น เห็นแต่อัตตาตัวตนเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา ท่านก็บอกว่า ดีแล้วที่เห็นอย่างนี้ จิตโยมตอนนี้สว่างไสว ดูจิตเป็นแล้ว  ผมจึงขอโอกาสให้ท่านช่วยสอนแม่ให้ด้วย แต่ท่านบอกว่า ไม่ต้องให้ท่านสอนหรอก เพราะลูกทำเป็นแล้ว ให้ลูกสอนแม่ได้เลย   แต่ผมยังอยากให้ท่านสอนอยู่ดีจึงบอกท่านว่า ผมสอนแล้ว แต่แม่บอกว่าทำไม่เป็น ท่านก็เลยเมตตาสอนให้ ว่า   เห็นไหมว่าในแต่จะวันคุณแม่จะรักลูกไม่เท่ากัน ให้สังเกตุให้ดีว่า จิตใจเราปรุงแต่งไปเรื่อยๆ ตามดูไปเรื่อยๆ และอีกหลายอย่างผมก็จำไม่ค่อยได้ เพราะกำลังปลาบปลื้มกับสิ่งที่หลวงพ่อบอกและสิ่งที่ตนเองเห็น     ขณะขับรถกลับบ้าน สติเกิดตลอดการเดินทาง เห็นความสว่างไสวโปร่งโล่งเบาของจิตตลอดทาง 

     มาเช้าวันนี้(วันที่บันทึก)จิตกลับมาเพ่งลมหายใจอีก ทำให้อึดอัด ทำให้เห็นความเจริญและความเสื่อมของจิต เมื่อวานยังดีๆอยู่เลยเข้ามาไม่ดีอีกแล้ว แต่เวลาที่มีสติเกิดขึ้นยังเห็นความสว่างไสวโปร่งโล่งเบาอยู่ไม่ขาดสาย

ปล. การปฏิบัติธรรมนี่ก็แปลก ทำให้เรามีความสุขได้ทั้งๆที่เกิดความทุกข์อยู่

edit @ 6 Dec 2008 11:38:36 by Nirvana