Nirvana

บันทึกการเดินทาง สู่ดินแดนที่ไปแล้วไม่กลับ(26/09/07)

ห่างหายการเขียนบันทึกไปหลายวันเนื่องจากไม่มีอะไรใหม่ๆก็เลยไม่ได้มาเขียนบันทึก แถมยังเป็นช่วงขาลงของจิตอีก(จิตตกอย่างหนัก) ดูจิตไม่ค่อยทันเรียกว่า โดนกิเลสชักนำไปต่างๆนาๆ บางครั้งทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำชั่วได้ขนาดนั้น เกือบๆจะกู่ไม่กลับซะแล้ว แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว อาจจะเป็นเพราะตอนที่จิตตกมากๆ ก็ยังไม่ได้ละทิ้งการดูจิต พยายามดูไปทั้งๆที่ไม่อยากดูเอาเสียเลย และได้อ่านหนังสือ เรื่องตื่นรู้ที่ภูหลง ทำให้จิตใจที่หมักหมมความชั่วค่อยๆคลายตัวออก มาตอนนี้ถ้าไม่อยากดูจิต ผมก็ดูไอ้ความไม่อยากดูนั่นแหละ

เมื่อเช้านั่งสมาธิดูลมหายใจพยายามทำตามที่หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโชสอน คือดูลมหายใจแต่อย่าไปเพ่งลมหายใจ ให้ดูเฉยๆดูอยู่ห่างๆ ถ้าจิตเผลอไปคิดก็ให้รู้ ฟังดูเหมือนง่ายแต่ทำยาก วันนี้มีปรากฎการณ์ที่แปลก คือมันเป็นเหมือนเราอยู่ในที่สูงแล้วมองลงมาดูลมหายใจพอจิตที่ดูลมหายใจเคลื่อนออกไปรับรู้อารณ์อื่น(ฟุ้งซ่าน)มันก็เห็นว่าเริ่มเคลื่อนออกไปแล้ว พอเห็นดังนั้นมันก็กลับมาเอง คือเราไม่ต้องไปบังคับมันเป็นเหมือนเราเป็นเพียงผู้ดู(ดูจากข้างบน) เห็นการเคลื่อนไหว เห็นการส่งออกนอก แต่ก็ต้องระวังเหมือนกันเพราะในขณะที่มันส่งออกนอกมันจะเหมือนมีแรงดึงดูด ถ้าตามมันไปมันก็จะดูดเราจากที่อยู่ข้างบนให้มาอยู่กับมัน คราวนี้แหละ หลงยาวเลย กว่าจะรู้ว่าเผลอก็นาน กว่าจะขึ้นไปดูข้างบนได้ก็นานเหมือนกัน พอขึ้นไปได้แล้วคราวนี้ไม่ยอมให้มันดูดลงมา พูดง่ายๆก็คือไม่หลงไปช่วยมันปรุงแต่ง เกิดสภาวะความสงบสบายและมีความสุข แต่ก็ดูจิตต่อเพื่อให้จิตคุ้นเคยกับสภาพความสุขเช่นนี้ คราวหน้าถ้าหากติดสุข จิตจะได้รู้ตัวและดูจิตตอนเกิดสุขได้ทัน ที่นำมาบันทึกไว้ก็เพื่อเอาไว้เตือนใจตัวเองเวลาขี้เกียจจะได้ขยันๆเดินทางเพื่อให้ถึงจุดหมาย แม้จะต้องทำข้ามภพข้ามชาติก็ตาม เอาหล่ะพอแค่นี้ก่อนแล้วกันครับเดี๋ยวจะฟุ้งซ่านไปกันใหญ่

................................................................................

วันนี้ขอคัดลอกข้อความในหนังสือ ตื่นรู้ที่ภูหลงโดยพระไพศาล วิสาโล มาให้อ่านกัน(คัดลอกจากหน้า64-65) ขอให้เจริญในธรรมยิ่งๆขึ้นไปนะครับ.......

"ให้เรามีสติรู้ตัว ระลึกได้เสมอว่ากำลังทำอะไรอยู่ ความระลึกได้นี่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิดเอานะ มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ขึ้นอยู่กับความเข้มแข็งหรือความว่องไวของสติ แต่สติจะเข้มแข็งว่องไวได้ก็ด้วยการฝึกบ่อยๆ คือ ฝึกให้ระลึกได้หรือรู้ตัวยอยู่บ่อยๆ ตอนปฏิบัติใหม่ๆ กว่าจะรู้ตัวได้ก็ใช้เวลานาน แต่เราอย่าไปสนใจว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหน ขอให้ทำไปเรื่อยๆ ทำไปเรื่อยๆ เมื่อรู้ตัวหรือระลึกได้อยู่บ่อยๆ ความเผลอหรือความฟุ้งซ่านก็จะน้อยลงไปเรื่อยๆ เคยคิดต่อเนื่องเป็นสายหรือเหมือนขบวนรถไฟ ก็จะค่อยๆ สั้นลงๆๆๆ ยกเว้นเวลาเกิดอะไรมากระทบแรงๆ ความรู้สึกนึกคิดที่เกิดขึ้นจะแรงตามไปด้วย แต่ถ้าเรามีสติเข้มแข็ง รู้ตัวได้ไวหรือบ่อยๆ อารมณ์ความรู้สึกก็จะมีพลังน้อยลงๆ ความคิดที่ยืดยาวเป็นสายๆ ก็จะค่อยๆ สั้นลงๆ"