Nirvana

บันทึกการเดินทาง สู่ดินแดนที่ไปแล้วไม่กลับ (22/08/07)

วันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ส่วนมากจะเป็นการฟุ้งซ่านมากกว่ามีสติ ถ้าจะนับครั้งของการมีสติก็คงได้ประมาณ 10 กว่าครั้งเท่านั้นเอง จะว่าไปการเขียนบันทึกนี่ก็ดีไปอย่างนะครับ ไม่ใช่จะเป็นการอวดอ้างตัวเองว่าดีเด่น แต่มันทำให้เกิดสติบ่อยครั้งขึ้น เมื่อนึกถึงบันทึกที่จะเขียนในตอนเย็น อย่างน้อยๆ ตอนที่เขียนอยู่นี่ก็พอที่จะได้ดูจิตควบคู่ไปบ้าง

คนเราส่วนมากจะฝันกลางวัน(ฟุ้งไปกับความคิด)อยู่เกือบทั้งวัน พอมาดูจิตอาจจะต้องอดทนบ้าง แต่ผลที่ได้ในส่วนตัวผมคิดว่าดีมาก เพราะเป็นการฝึกให้มีสติ คอยดูความรู้สึกนึกคิด(ดูแต่ไม่เข้าไปปรุงแต่งนะครับ) จะได้รู้เท่าทันกิเลส การดูจิตเป็นแนวทางตามสติปัฏฐาน4 ซึ่งพระพุทธเจ้าท่านว่าเป็นทางที่ตรงที่สุด ผมเลยเลือกเส้นทางนี้ในการเดินทาง สู่ดินแดนที่ไปแล้วไม่กลับ ตั้งใจว่าจะทำไปเรื่อยๆเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่ หากต้อง เดินทางต่อในภพหน้าก็จะได้มีเสบียงติดตัวไปบ้าง

พรุ่งนี้พบกันใหม่นะครับ